Η ΜΑΓΙΚΗ ΑΤΡΑΠΟΣ

 «Ο Αιώνιος θα ξεπροβάλει και η φωνή του θα ουρλιάξει μέσα από τους κόλπους της Αυγής.

Αλήθεια, η δυνατή φωνή του θα ουρλιάξει μέσα από τους κόλπους της αυγής.

Θα εμφανιστεί με το όνομά του, Κνούφις, και το φωτεινό του στέμμα θα κάνει το σύμπαν να αναφλεγεί.

Μία χιλιάδα Αιώνων θα τον λατρέψει και οι άνθρωποι θα τον αποκαλέσουν θάνατο.

Η γη θα τρέμει, η φωνή του Αιωνίου θα αντηχήσει μέσα στη θύελλα.

Ο Γνωστικός θα υψώσει την ψυχή του στο θείο.

Θα σηκώσει τα χέρια σε λατρεία.

Φωτεινό διάδημα θα τον στεφανώνει.

Και να τα λόγια του γνωστικού:

 «Τρόμος και καταστροφή γύρω μου, αλλά με κρατούν σφιχτά τα πελώρια φτερά του όφεως.

Μπροστά μου βρίσκεται το φευγαλέο σκότος, εγώ όμως κρατώ την μυστική δόξα που μου ανήκει και δεν έχει έρθει ο καιρός να αποκαλύψω το πρόσωπό μου.

Ωστόσο, κατοικώ αιώνια μέσα στο μεγαλείο, την ισχύ και την ευτυχία.»

Αυτά είναι τα λόγια του γνωστικού καθώς λατρεύει τον Αιώνιο.

Απόσπασμα από το τυπικό της μετουσίωσης

Η ΘΕΟΥΡΓΙΑ

Το Aurum Solis είναι από την φλωρεντιανή εποχή αφιερωμένο κατά κύριο λόγο στην μαγεία ή, ακριβέστερα, στην θεουργία. Αυτή η ξεχασμένη σήμερα γνώση είχε στο πέρασμα των αιώνων πρωταρχική σημασία σε όλες τις σχολές.

Για να μεταχειριστούμε τα λόγια ενός παλαιού υπευθύνου του Τάγματος, «η μαγεία είναι η επίτευξη ενός επιθυμητού αποτελέσματος, εξωτερικού ή εσωτερικού ως προς τον Μάγο, με την μελετημένη χρήση των δυνάμεων και ικανοτήτων της ψυχής. Επίσης, το αποτέλεσμα αυτό μπορεί να ληφθεί μέσω της δράσης οντοτήτων ή ενεργειών ανεξαρτήτων από την ψυχή του μάγου, η διαδικασία όμως πρέπει να παραμένει στο σύνολό της υπό τη καθοδήγηση του μάγου και να εξαρτάται από την δική του βούληση. Αυτό αποτελεί όρο απαράβατο. Τα αποτελέσματα που απορρέουν από θαυματουργά φαινόμενα ή παράγονται αυθόρμητα από τον ψυχισμό και οφείλονται στην κατάσταση της διαμεσότητας ή και σε κατάληψη δεν μπορούν να χαρακτηρισθούν μαγικά.»

Οφείλουμε να παραδεχθούμε, συμφωνώντας με όλους τους αποκρυφιστές και τους μάγους του παρελθόντος, ότι μία συμπαντική δύναμη εκφράζεται σε όλες τις παραδόσεις και θρησκείες και ότι η ιδιαίτερη άσκηση κάθε μίας από αυτές μας επιτρέπει να επιτύχουμε την ίδια κατάσταση συνείδησης.

Ωστόσο, η διαφορά προκύπτει στο πλαίσιο της στάσης απέναντι στον κόσμο. Ένας θρησκευόμενος μπορεί, ως συνέπεια της μυστικής πορείας δεκτικότητας και μυστικιστικής ανύψωσης, να μην έρχεται σε επαφή με την πραγματικότητα. Ο θεουργός ή μάγος χρησιμοποιεί την γνώση του και τις ικανότητές του επί του εαυτού του ή επί του εξωτερικού περιβάλλοντος, με τα δογματικά και αντιληπτικά εργαλεία του, στο πλαίσιο ενός συστήματος συμβόλων που είναι κοινά για ολόκληρη την ανθρωπότητα. Η διαφορά έγκειται λοιπόν στον τρόπο που χρησιμοποιούνται.

Η θεουργία είναι η ελεύθερη πράξη ενός ατόμου που χρησιμοποιεί όλες τις φυσικές και ψυχικές ικανότητές του που μπορούν να το βοηθήσουν να κυριαρχήσει πάνω σε όλα τα επίπεδα της φύσης. Η θεουργία επιτρέπει την αντίληψη βαθμών ανώτερων από εκείνους που αντιλαμβάνεται η αντικειμενική συνείδηση και ενδεχομένως την επαφή με μη ανθρώπινες μορφές ή διάνοιες, στις οποίες δίδονται διάφορα ονόματα: πνεύματα, δαίμονες, άγγελοι, αρχάγγελοι, θεοί ή θεότητες κλπ.

Παρ’ όλ’ αυτά, μπορούμε να θεωρήσουμε ότι το σύνολο των συμβόλων, των μαγικών οργάνων (ξίφος, εγχειρίδιο, κύπελλο, λόγχη, λάβαρα...) που χρησιμοποιούνται δεν είναι παρά η εξωτερικευμένη αντανάκλαση εσωτερικών ιδιοτήτων του όντος. Ο μαγικός ναός αντιστοιχεί στον δικό μας εσωτερικό ναό και όλες οι πράξεις που γίνονται εκεί δεν είναι παρά η έκφραση αυτού που αποκαλούμε Υψηλή Μαγεία. Ο κόσμος δεν είναι παρά η αντανάκλαση της δικής μας συνείδησης. Έτσι, ενεργώντας επάνω στον εαυτό του ενεργεί κανείς πάνω στον κόσμο και εδώ βρίσκεται το θεμελιώδες σημείο αυτής της τέχνης. Επομένως, αυτό που θα χαρακτηριστεί «χαμηλή μαγεία» δεν θα είναι παρά η πίστη σε αυτήν την δυνατότητα δράσης επί των ενεργειών και των δυνάμεων που θεωρούνται εξωτερικές ως προς εμάς με τη βοήθεια ιδιοτήτων που συχνά ερμηνεύονται ως ισχείς και θεωρούνται αυτοσκοπός.

Οι εργασίες της Υψηλής Μαγείας ενσωματώνουν αρχές παρούσες στις λατρείες που θεωρούνται μαγικο-θρησκευτικής φύσης. Αυτό ισχύει για παράδειγμα για τις βαβυλωνιακές και χαλδαϊκές λατρείες, των οποίων οι κύριες πεποιθήσεις ενσωματώθηκαν στην μυστηριακή παράδοση της Δύσης. Επίσης, για τις αρχαίες θρησκείες και για ορισμένους κλάδους των μεγάλων μονοθεϊστικών θρησκειών. Ως εκ τούτου το μαγικό μας σύστημα έχει την δυνατότητα, τουλάχιστον εν δυνάμει, να ενσωματώνει κάθε μία από τις λατρείες και επιπροσθέτως μπορεί να χρησιμοποιείται από έναν μάγο που έχει απαλλαγεί από κάθε δογματικής φύσεως περιορισμό.

Έτσι, το Aurum Solis δεν περιορίζεται σε ένα συγκεκριμένο εγρηγορός, ακόμη κι αν η ογδοαδική παράδοση αντικατοπτρίζει ειδικότερα την αρχαία Ελλάδα. Στα διάφορα επίπεδα προόδου χρησιμοποιούνται επομένως διαφορετικοί τρόποι για να εξοικειωθεί ο νεόφυτος σταδιακά με όλο και πιο σημαντικά ενεργειακά επίπεδα. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, θα περάσει από εργασίες με εβραϊκές μεθόδους, μετά με ελληνικές, με αιγυπτιακές, για να καταλήξει στη συνέχεια σε χαλδαϊκές και ενωχικές. Μία από τις σημαντικές ιδιαιτερότητες είναι εδώ αυτή η μετάθεση των συστημάτων που επιτρέπει μία ισορροπημένη προσέγγιση των δυνάμεων του κόσμου και του όντος.

Η δυτική παράδοση που μεταφέρεται από την θεουργία είναι μία θέαση του σύμπαντος με όλα τα επίπεδα ύπαρξής του και την μεταξύ τους δυναμική αλληλεπίδραση. Πρόκειται για μία αντίληψη για τον άνθρωπο η οποία συμφωνεί με τις απόψεις της σύγχρονης ψυχολογίας, τις οποίες όμως ξεπερνά. Τέλος, είναι μία μυητική διαδικασία φώτισης που καθοδηγεί τον υποψήφιο παρέχοντάς του κάθε εξουσία πάνω στην ανάπτυξη των εσωτερικών ικανοτήτων του και βάζοντάς τον στον δόμο της αυθεντικής εκπλήρωσης του πεπρωμένου του.

Αυτή η σχολή της σοφίας αποκαλείται δυτική επειδή παραμένει συμβατή με έναν δυτικό τρόπο ζωής και επειδή η εξέλιξή της είναι στενά δεμένη με την ιστορία του πολιτισμού μας. Είναι προφανές ότι αυτά τα προσόντα δεν μας οδηγούν στην απόρριψη των ανατολικών αρχών και πηγών. Γι’ αυτό μπορεί να μας πείσει η παραπομπή στον Πυθαγόρα και στις μετακλασικές μυστηριακές λατρείες, καθώς και το γεγονός ότι τα μεγάλα διαπολιτισμικά ρεύματα όπως για παράδειγμα ο βουδδισμός μπόρεσαν να διεισδύσουν στον χριστιανισμό, το Ισλάμ ή τον ιουδαϊσμό μέσω των Ησυχαστών, των Ισμαηλιτών ή ορισμένων διδασκαλιών του Ζοχάρ.

Μολονότι είναι πλήρως προσαρμοσμένη στα δυτικά έθιμα και ενσωματώνει ένα σύνολο αρχών και μία πρακτική καθαρά δυτική, η παράδοση αυτή εμφανίζεται ωστόσο ως η επιβεβαίωση της ενότητας του ανθρώπου, τόσο στην αρχαιότητα όσο και σήμερα, τόσο στην Δύση όσο και στην Ανατολή.

Ένα τέτοιο σύστημα σκέψης και φώτισης απαιτεί ένα ισχυρό εργαλείο. Τα στοιχεία αυτού του εργαλείου προέκυψαν από προοδευτική επεξεργασία και γεμάτη αγάπη τελειοποίηση από γενιές ολόκληρες διδασκάλων και μαθητών, από την Βαβυλώνα και την Αίγυπτο μέσω των σχολών της Κωνσταντινούπολης και της Αλεξάνδρειας, χάρη στην πολύτιμη μυστικιστική παρακαταθήκη της μεσαιωνικής Ισπανίας την περίοδο που προηγήθηκε της Ιεράς εξέτασης. Το εργαλείο αυτό ήταν η Καμπαλά.

Η ΚΑΜΠΑΛΑ

«Ω Εσύ που κατοικείς στα έσχατα βάθη των υφαδιών του όντος, που η γνώση και η αγάπη σου περιβάλλει το παν! Σε σένα η δόξα και οι ευλογίες, πέρα από τον έσχατο Αιθέρα, πέρα από την χλόη και τον βράχο, πέρα από τα ζώα, τον άντρα και την γυναίκα, Ω Εσύ ο προστάτης, Εσύ ο φίλος!»

Απόσπασμα από το τυπικό χρίσης

Στο Πρώτο Δώμα του, το Aurum Solis αναφέρεται στην «σύγχρονη» Καμπαλά. Η κύρια αρχή της Καμπαλά που βρίσκει κανείς σε όλες τις μορφές μαγείας είναι η αρχή των «αναλογιών». Η θεωρία αυτή είναι θεμελιωμένη στην αρχή του εσωτερισμού που εκφράζει την αμοιβαία αντιστοιχία μεταξύ όλων όσων βρίσκονται επάνω και όλων όσων βρίσκονται κάτω. Πρόκειται για την πρακτική εφαρμογή της ερμητικής διαβεβαίωσης ότι υπάρχει σχέση μεταξύ μακρόκοσμου και μικρόκοσμου και ότι τίποτα μέσα στο σύμπαν δεν είναι απομονωμένο ή ασύνδετο. Έτσι, μπορεί κανείς κάλλιστα να καθορίσει ένα σύνολο απόκρυφων σχέσεων μεταξύ των χρωμάτων, των ήχων, των συναισθημάτων και των νοητικών καταστάσεων. Με τον ίδιο τρόπο θα συσχετιστούν με τις νοητικές καταστάσεις και άνθη, αρώματα ή σχήματα. Υπάρχει επομένως πάντοτε μία αρχή αντιστοιχιών που είναι αόρατες για τον κοινό άνθρωπο και συνδέουν τον υλικό με τον μη υλικό κόσμο. Πάνω σε αυτές θα ενεργήσει ο μάγος κατά την διάρκεια του μαγικού τυπικού, διατηρώντας πάντα τον έλεγχο της εκτέλεσής του με την βοήθεια του λογικού του νου. Επομένως, οι αντιστοιχίες που θα χρησιμοποιηθούν στο τυπικό έχουν θεμελιώδη σημασία γιατί θα επιτρέψουν να συμμετάσχουν στο έργο που επιχειρείται όλα τα επίπεδα του όντος και του κόσμου.

Το Δέντρο της Ζωής, ουσιαστικής σημασίας σύμβολο της Καμπαλά στους τέσσερις κόσμους, τα δέκα σεφιρόθ και τις εικοσιδύο ατραπούς της, είναι το καθολικό σύμβολο για την γνώση του Σύμπαντος και το ανθρώπου. Με άλλα λόγια, το Δέντρο της Ζωής είναι ένα πραγματικό κλειδί για να ανοίξουμε μία πόρτα που οδηγεί στην μύχια γνώση αυτού που είμαστε και αυτού που μας περιβάλλει. Ή, καλύτερα, μας επιτρέπει να καταστήσουμε φανερά τα σύνολα, τα συστήματα ή τα φαινόμενα που έχουν ταυτόσημη δομή (δηλαδή που απεικονίζονται με τον ίδιο τρόπο με την βοήθεια του Δέντρο της Ζωής), τα οποία στη συνέχεια θα χαρακτηριστούν ως μία «αντιστοιχία».

Αυτή η έννοια της αντιστοιχίας είναι θεμελιώδης για την Υψηλή Μαγεία. Ο νόμος της αντιστοιχίας μπορεί να διατυπωθεί με απλό τρόπο: δύο συστήματα με την ίδια δομή θα έχουν την τάση να ακολουθήσουν την ίδια εξέλιξη. Ένα παράδειγμα είναι η τροχιά των πλανητών και η μοίρα του ανθρώπου. Πρόκειται για μία συγχρονική συμπεριφορά που δεν εξηγείται με μία κανονική σχέση άμεσης αιτιότητας ή με μία φυσική επιρροή του ενός πάνω στο άλλο. Στην παράδοση του Aurum Solis, όλες οι αντιστοιχίες που χρησιμοποιούνται κατά τις πρώτες εργασίες βασίζονται στην καββαλιστική δομή των τριάντα δύο ατραπών του Δέντρου της Ζωής. Ωστόσο, δεν περιορίζονται σε μία αυστηρά ιουδαϊκή ερμηνεία, εφ’ όσον συμπεριλαμβάνουν το σύνολο των θείων ονομάτων, των ήχων, των αρωμάτων, των χρωμάτων των κύριων δυτικών λατρειών. Το Aurum Solis στο Πρώτο Δώμα του δεν αναφέρεται παρά μόνο στην σύγχρονη Καμπαλά που αποτελεί ένα αντιληπτικό εργαλείο πιο γενικευμένο και πιο συγκροτημένο, αφού είναι λιγότερο προσκολλημένο στις ιδιαιτερότητες της κουλτούρας και του λεξιλογίου που συναρτώνται με την παραδοσιακή Καμπαλά.

ΨΥΧΟΛΟΓΙΑ

 «Ω εσείς μέλη του είναι μου, ω εσείς αισθήσεις μου, με τις οποίες βιώνω την ψυχή, την συγκίνηση και το συναίσθημα, την λύπη, τη χαρά και την σκέψη, όλα τα πλούτη της ζωής, είσαστε αγαπημένα περισσότερο από κάθε τι άλλο!

Σας αγκαλιάζω και σας συγκεντρώνω. Σας ευλογώ, καλώ την ευτυχία μέσα σε καθένα σας. Την βρίσκω μέσα από τον δεσμό της αγάπης μας, γιατί αυτή η ευδαιμονία είναι η φύση μου, είναι και η δική σας φύση!»

Απόσπασμα από το τυπικό χρίσης

Η ανθρώπινη ζωή μέσα στην άπειρη ποικιλία της συνίσταται από μια σειρά περίπλοκων σχέσεων μεταξύ των σωματικών και μη σωματικών παραγόντων. Όπως είδαμε παραπάνω, η θεουργία δεν ορθώνει σύνορα μεταξύ αυτού που υπάρχει μέσα μας και αυτού που γίνεται μέσα στον ναό. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, κάθε μαγικό έργο είναι στην πραγματικότητα μία εργασία που επενεργεί στα διάφορα επίπεδα του είναι μας. Η πρακτική της μαγείας όπως την αντιλαμβάνεται το Aurum Solis απαιτεί λοιπόν μία γνώση των βασικών αρχών της γενικής ψυχολογίας καθώς και ορισμένων πιο εξειδικευμένων πτυχών της από την άποψη των σχέσεών τους με την μαγική πρακτική. Συνεπώς θα είναι απολύτως απαραίτητη η εξοικείωση με ορισμένους συγγραφείς όπως ο Freud και ο Jung, η αναφορά στους οποίους θα πρέπει σύντομα να γίνει απαραίτητη. Ορισμένοι αποκρυφιστές, θεωρώντας ότι η ψυχολογία είναι εχθρική προς την μαγική πρακτική και ότι η μελέτη της μπορεί να καταστρέψει ή το λιγότερο να μειώσει τις δυνάμεις του μάγου, προβάλλουν μεγάλες αντιρρήσεις σε μία τέτοια μελέτη. Χωρίς να υπεισέλθουμε στην ανάλυση των πραγματικών κινήτρων μίας τέτοιας αντίδρασης, είμαστε υποχρεωμένοι ωστόσο να παρατηρήσουμε ότι πολύ συχνά μαρτυρεί μία απουσία προσωπικής και οικογενειακής σταθερότητας του ασκουμένου. Οι ψυχολογικές και ψυχαναλυτικές θεωρίες αντίθετα τοποθετούνται στο πλαίσιο της βούλησης των αρχαίων μάγων και φιλοσόφων να γνωρίσουν όλο και πιο καλά τον άνθρωπο προκειμένου να είναι περισσότερο ικανοί να ενεργούν σύμφωνα με την ανθρώπινη φύση και όχι ενάντια σε αυτήν.

ΟΙ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ

«Ω Θεουργέ, μέσω του μυστηρίου του Κνούφι οι δυνάμεις σου θα ανέλθουν πάνω στα φτερά από φλόγες και θα λατρέψεις την θεία παρουσία μέσα στις επτά πλανητικές σφαίρες…

Και όπως οι δυνάμεις αυτές είναι ενωμένες με τέλεια αρμονία μέσα στον Κόσμο και οι ενέργειές τους ας είναι επίσης ενωμένες με τέλεια αρμονία μέσα στην ψυχή σου, προκειμένου να μπορέσεις να τις εξερευνήσεις με την μαγεία και να σου δοθεί το καλό στις εργασίες σου.»

Απόσπασμα από την Μύηση στο Πρώτο Δώμα

Οι πρώτες ατομικές εργασίες θα αποτελούνται από μία σειρά πρακτικών που θα επιτρέψουν στον νεόφυτο να μάθει να ενεργεί μέσα στο αόρατο ή, ακριβέστερα, να χειρίζεται αυτό που αποκαλείται αστρικό φως. Πρόκειται μεταξύ άλλων και για ασκήσεις οραματισμού που μολονότι φαίνονται απλές και χωρίς μεγάλη σημασία, ανοίγουν τον δρόμο για μία ακριβή τεχνική, που μπορεί κανείς να την δοκιμάσει για παράδειγμα στο πλαίσιο μιας εξωτερικής σειράς μαθημάτων. Ο μαθητής θα πρέπει ωστόσο να τις εκτελεί με επιμέλεια, γιατί αυτό θα έχει ορισμένα πλεονεκτήματα σε σχέση με τις ασκήσεις που θα ακολουθήσουν. Οι ασκήσεις αυτές θα εφαρμοστούν σύντομα και θα περιλαμβάνουν διάφορα στοιχεία όπως η αναπνοή και η στάση του σώματος, η μέθοδος αφύπνισης των ενεργειακών κέντρων και διάφορα είδη διαλογισμού, πρέπει δε να γίνουν καθημερινές συνήθειες για τον μαθητή.

Οι μυήσεις προέρχονται κυρίως από την ερμητική παράδοση και εισάγουν τον μυημένο στα ισχυρά ρεύματα που μεταφέρει το Τάγμα ανοίγοντάς του ταυτόχρονα τις πύλες της δικής του ψυχής.

Το Aurum Solis προτείνει ένα απλό σχήμα με τρεις βαθμούς ή Δώματα. Αυτές οι τρεις μυήσεις μπορούν να αντιστοιχιστούν με την μεσαία στήλη του καββαλιστικού Δέντρου της Ζωής. Έτσι, με μία συνετή εργασία πάνω στις ατραπούς αποφεύγεται μία ανισόρροπη ανάπτυξη.

• Προκαταρκτική περίοδος

Οι τελετουργικές εργασίες που επιτελούνται σε κάθε Δώμα περιλαμβάνουν επομένως μία γνήσια εργασία στην αόρατη διάσταση, σε ατομικό και ομαδικό επίπεδο. Ο θεουργός θα επενεργήσει σε αυτόν τον κόσμο χρησιμοποιώντας ως μέσα το τυπικό, την κίνηση, τον οραματισμό και τον ήχο. Η ορατή σωματική του δράση δεν θα είναι παρά το φαίνεσθαι της πράξης που θα επιτελεί παράλληλα και απόλυτα ενσυνείδητα στο αόρατο πεδίο. Με τις χειρονομίες και την περιφορά, με την δόνηση της φωνής και των ομοβροντιών, των χτυπημάτων, των χρωμάτων και των αρωμάτων, ο θεουργός θα διεγείρει τα λεπτοφυή κύματα του φυσικού και του αστρικού πεδίου μέσα στον ναό. Η μαγική πράξη ενεργοποιεί έτσι το ρεύμα που πλημμυρίζει, διακρίνει και ενοποιεί τα επίπεδα της ύπαρξης.

Επίσης, μέσα στο αστρικό φως ο μάγος επεξεργάζεται τις εικόνες που θα αποτελέσουν τα κανάλια για τις ανώτερες δυνάμεις. Οι δικές του σκεπτομορφές θα κατευθύνουν τον αστρικό ιστό. Βέβαια, ο απλός σχηματισμός μίας εικόνας δεν είναι αυτός καθ’ εαυτόν μία μαγική πράξη, ούτε καν μια πράξη γητείας. Για να είναι μια εικόνα κάτι περισσότερο από μία περαστική σκεπτομορφή, πρέπει να έχει ενεργοποιηθεί. Επομένως, θα γίνει πρακτική πάνω στις τεχνικές για την ενεργοποίηση αυτή. Υπάρχουν πολλά μέσα για την επίτευξή της. Η δόνηση ονομάτων δύναμης κατευθύνει το αστρικό φως και η επιρροή που δημιουργείται έτσι «κατέρχεται» στην μορφή που δημιουργήθηκε. Κατ’ αυτόν τον τρόπο, το φως δέχεται επιρροές και δημιουργούνται εικόνες ως αντίδραση στις σκέψεις που εκπέμπει ο μάγος. Προκειμένου να κατευθύνει αποτελεσματικά αυτό το αστρικό φως, ο μάγος εφαρμόζει στην πράξη όλα όσα έχει μάθει για τις αντιστοιχίες. Με τον ίδιο τρόπο, το αστρικό φως μπορεί να χρησιμοποιηθεί βάσει της συγγένειας για την διέγερση της αύρας και των ψυχικών κέντρων. Η ανάπτυξη της προσωπικής ενέργειας θα προκύψει επίσης ως αποτέλεσμα της βαθμιαίας ενεργοποίησης του εξοπλισμού του μάγου: έτσι, ο χιτώνας θα αποκτήσει σταδιακά έναν δονητικό δεσμό με εκείνον που τον φορά και τα όπλα που χρησιμοποιούνται συχνά θα φορτιστούν προοδευτικά, εντελώς ανεξάρτητα από τον τρόπο με τον οποίο έγινε ο αρχικός τους καθαγιασμός. Τέλος, τα κοσμικά ρεύματα και η εξέλιξή τους (οι φάσεις της σελήνης, οι εποχές, οι μαγικές πλανητικές ώρες κλπ) που αποτελούν μία από τις πιο σημαντικές όψεις του αστρικού φωτός και είναι ουσιαστικά για όλες τις μαγικές εργασίες θα προσδώσουν την μέγιστη ισχύ στις ενέργειες που θα επιχειρήσει ο μάγος.

Το επόμενο στάδιο της μαγικής ατραπού είναι η ενσωμάτωση όλων αυτών των προκαταρκτικών πρακτικών σε πιο πολύπλοκες τύπους, τόσο ατομικούς όσο και ομαδικούς. Η ανάλυση της πορείας των εργασιών ενός μαγικού τυπικού θα απαιτούσε πολύ χρόνο και έτσι θα αρκεστούμε σε ορισμένες σχετικές παρατηρήσεις.

Το μαγικό τελετουργικό μπορεί να είναι εξαιρετικά πολύπλοκο και επεξεργασμένο, όμως οι βασικές αρχές του είναι εξαιρετικά απλές. Πρώτα-πρώτα, το τελετουργικό διαφέρει από τον διαλογισμό, την προσευχή ή την απλή ευχή. Ο μάγος επιχειρεί να ζωντανέψει με έναν συγκεκριμένο τρόπο το αστρικό φως. Προς τον σκοπό αυτόν πρέπει να γίνουν συντονισμένα ορισμένες πράξεις, κινήσεις και χειρονομίες, μερικές φορές μάλιστα μια ολόκληρη δραματική σκηνοθεσία. Η δύναμη όλων των παραπάνω θα διπλασιαστεί εάν δεν έχουν επιλεγεί μόνο βάσει της αντιστοιχίας τους με την μία ή την άλλη όψη του φωτός αλλά και για να προκαλέσουν μία εσωτερική απόκριση της ψυχής του λειτουργού.

Με αυτό το πνεύμα, το μαγικό αξίωμα είναι «τεχνητό» και οφείλει την αποτελεσματικότητά του σε αυτό το τέχνασμα. Υπογραμμίζουμε άλλη μια φορά ότι το αποφασιστικό στοιχείο για την επιτυχία του λειτουργού δεν είναι το πάθος του ή ο φυσικός του πόθος, κηλιδωμένα από τον φόβο της αποτυχίας ή την προσκόλληση σε άλλες σκέψεις, αλλά η ίδια η εκτέλεση του τυπικού. Ο στόχος του μάγου δεν είναι παγιωμένος μέσα του έτσι ώστε να υποτάσσεται σε όλες τις αρνητικές μορφές, παρά κατευθύνεται προς την εκτέλεση και τη βίωση του τυπικού, ζωογονεί τα ρεύματα του αστρικού που με την σειρά τους τον φέρνουν σε επαφή με τις κοσμικές δυνάμεις που αναζητά. Απλά τυπικά υποκατάστασης όπως τα μαγικά τυπικά του κυνηγιού της νεολιθικής εποχής ή οι μιμητικοί τύποι των Αιγυπτίων, οι συμβολικοί τύποι και η ενσωμάτωση διαφόρων μύθων στο τελετουργικό μαγικό έργο κρύβουν μία διάσταση του τελετουργικού έργου που έχει μεγάλη ποικιλία.

Έτσι, με την μαγική εργασία αναπτύσσουμε το έργο και το κάνουμε να ωριμάσει. Η πρόοδός μας μεγαλώνει και αποκτά ισορροπία με την συμμετοχή μας στην ζωή του Τάγματος, πράγμα που ωστόσο δεν μειώνει σε τίποτα την ατομική μας ευθύνη, αντίθετα, την κάνει μεγαλύτερη. Το αστρικό φως κυκλοφορεί με δύναμη, όχι μόνο στο επίπεδο της ψυχής του μαθητή, αλλά και στην ομάδα ως σύνολο και μέσω αυτής, σαν μία αληθινή οντότητα. Η εργασία ενός μέλους σε ένα τυπικό δεν επηρεάζει το εκμαγείο που δημιουργείται μόνο για τον ίδιο, αλλά για όλους. Ο επηρεασμός του προτύπου σημαίνει αναπόφευκτα και τον επηρεασμό της επικαλούμενης πνευματικής δύναμης.

Αυτή η διοχέτευση των δυνάμεων ενισχύει την ζωτικότητα του Τάγματος που με την σειρά του συμβάλλει στην ζωή της μαγικής παράδοσης, καθώς η ζωή κάθε έγκυρου μαγικού τάγματος εξαρτάται από τα σημεία επαφής του με τα εσωτερικά πεδία, με τα όντα των ανωτέρων επιπέδων. Με την δύναμη αυτών των δεσμών συμμετέχει το Τάγμα στα ζωτικά ρεύματα της δυτικής παράδοσης και πέρα από αυτήν. Ανάλογα με τις δυνατότητές του, ο μυημένος είναι ένα μέλος αυτής της υψηλής κοινότητας ενσαρκωμένων και ασωμάτων όντων που μοιράζονται το έργο μέσα στο φως.

Ο μυημένος πλημμυρίζει την ψυχή του εμβαπτίζοντάς την στα παλλόμενα ρεύματα της φωτεινής ζωής με όλα τα μέσα που διαθέτει: εργασία επί των ατραπών, εργασία με τις σφαίρες, ατομικές ασκήσεις και διαλογισμοί, τυπικά μέσα στο Τάγμα. Συμμετέχει με πιστή αφοσίωση στην λατρεία του ήρωα, καθοδηγούμενος από το ίνδαλμά του, μέχρι που να έρθει ο καιρός όπου θα διασχίσει τις οδούς του θανάτου του και θα τις δανειστεί. Τότε θα ξαπλώσει μαζί με τον Όσιρι ζωντανός μέσα στο φέρετρο ή θα τον χτυπήσει το χέρι ενός προδότη μαζί με τον διδάσκαλο Ιάκωβο ή θα συντριβεί μαζί με τον Ρόδωνα από τον μαύρο δράκο. Μετά θα κληθεί να επιστρέψει από το φέρετρο ή τα σκότη και τότε θα γνωρίζει ότι αυτός ο ήρωας που ήταν το ίνδαλμά του είναι αυτός ο ίδιος. Τότε θα γνωρίζει ότι μπορεί στο εξής να ανακαλέσει μέσα από την ψυχή του τον Πρώτο Καλό, το πρωταρχικό κάλλος…

Στο στάδιο αυτό ο μυημένος έχει λοιπόν φθάσει στην τελείωσή του; Όχι, γιατί του απομένει να εργαστεί πάνω σε ένα σημαντικό τμήμα της ψυχής του: «Πρέπει να αφυπνιστεί σε μια ζωή πέρα από την ζωή» … και σε έναν Ήλιο πέρα από τον Ήλιο. Η πραγματική μαγική ζωή αρχίζει όταν κάποιος γίνει μυημένος ανάμεσα στους μυημένους. Όλα όσα προηγήθηκαν δεν είναι παρά προπαρασκευή. Τώρα, μετά την νέα του γέννηση, ο adeptus υπό την σκέπη της ιερής υποχρέωσης πρέπει να βρει αυτό που θα τον διαφορίσει αιώνια ακόμη και από το πιο φωτισμένο και προχωρημένο μέλος του εξωτερικού Τάγματος: την επαφή με τα όντα που αποκαλούμε θεία.

Η αναζήτηση αυτή αντιπροσωπεύει το μοναδικό έργο του Adeptus minor. Η πραγματοποίησή του είναι τέτοια σε όλες τις εργασίες μαγικής φύσεως ώστε δεν μπορεί να γίνει παρά μόνο με την δική του, προσωπική προσπάθεια. Το Τάγμα που τον οδήγησε μέχρι εκεί του έχει δώσει το κλειδί για να το καταφέρει. Εκείνος θα το χρησιμοποιήσει όπως καταλαβαίνει, ανάλογα με τον ζήλο και τις ικανότητές του. Δεν είναι δυνατή η σύγχυση της αυθεντικής επίτευξης αυτής της πορείας με μία υποθετική, απατηλή επιτυχία, διότι το ουσιαστικό κριτήριο γι’ αυτήν είναι η μεταφορά του πεδίου της συνείδησης που θεμελιώνεται πάνω σε μία εσωτερική επανάσταση, την οποία κανείς δεν επιθυμεί να βιώσει όσο κυριαρχούν στην ψυχή ο κοινός νους ή η διάνοια.

Αργότερα θα αποκαλυφθούν και άλλες πτυχές στην ατραπό της προόδου, κι άλλα κοινά έργα μέσα στην συνάθροιση των θεουργών του Ένδοξου Άστρου…

Σε αυτό το σημείο όμως η γραφίδα πρέπει να σταματήσει, γιατί δεν μπορεί να προχωρήσει πιο πέρα. Ο Πλάτων μάς λέει ότι όποιος αγαπά με εγκαρτέρηση, θα φθάσει μετά από αρκετές ζωές στο αγαπημένο ον. Αυτό που εκείνος γνώριζε και που μαθαίνει κανείς να γνωρίζει στις διαδοχικές ζωές του είναι ο μετασχηματισμός της αντίληψής μας για το αγαπημένο ον και την ταυτότητά του, των πέπλων που το καλύπτουν, και ύστερα των επανεμφανίσεών του σε όλο και πιο ψηλές και φωτεινές κορυφές.